Historia Swiata - inny portal historyczny!

Region Australii i Oceanii zajmuje około 70 mln km². Tak ogromnego obszaru, biorąc pod uwagę całą powierzchnię świata (510 mln km²) nie należy łączyć z innym kontynentem. Przyłączenie go do Azji spowodowałoby wyrzucenie tego regionu, jak i jego mieszkańców, na światowy margines. Nie jest to z pewnością dobry pomysł, biorąc pod uwagę, iż ten kontynent zamieszkują Aborygeni, nazywani najstarszą cywilizacją świata, a gospodarka tego regionu, który zamieszkuje, jak wspomniano powyżej, zaledwie 0,5% ludności świata, wytwarza ponad 4% światowej produkcji mleka, ponad 2% światowej produkcji mięsa, a sama tylko Australia posiada ponad 40% udział w światowej produkcji boksytów i ponad 35% światowej produkcji diamentów. Kolonizacja tych terenów przez Europejskich odkrywców począwszy od XVI wieku spowodowała radykalną przebudowę struktury etniczno – rasowej, a także zmiany w rozmieszczeniu przestrzennym ludności. Charakterystyczna jest tu dominacja ludności białej stanowiącej ponad 60% mieszkańców Australii i Oceanii. Ważny jest także spory udział ludności tubylczej stanowiący ok. 25% mieszkańców tego regionu świata. Po latach dominacji białego człowieka na tym obszarze dzisiaj autochtoni uzyskują coraz to więcej praw, także do ziemi. Spośród tubylców zamieszkujących rejon Australii i Oceanii pod tym względem prym wiodą Maorysi z Nowej Zelandii.  Już w 1986 roku ich język stał się w Aotearoa (w języku Maorysów nazwa Nowej Zelandii – Kraj Długiej Białej Chmury), językiem urzędowym. Obecnie z dużymi sukcesami Maorysi odzyskują prawa do ziemi, terenów połowowych, jezior i rzek, lub rekompensat ze strony rządu w Wellington. Ostatnim tego przykładem jest wrześniowa zgoda nowozelandzkiego parlamentu na zwrot ziemi odebranej rdzennym mieszkańcom kraju kiwi w XIX wieku, przez brytyjskich kolonistów. Sumę porozumienia szacuje się na 420 mln dolarów nowozelandzkich. Sprawa dotyczy 176 tys. hektarów obszarów leśnych na Wyspie Północnej, nad którymi teraz kontrolę przejmie siedem Maoryskich plemion (ok. 100 tys. osób). Dodatkowo otrzymają one 223 mln dolarów nowozelandzkich skumulowanych dochodów z owych gruntów. Z pewnością nie jest to ostatnie roszczenie pierwotnych mieszkańców Nowej Zelandii w stosunku do rządu w Wellington.
Canberra, o wiele dłużej stawiająca opór żądaniom rdzennych mieszkańców Australii w lutym bieżącego roku uczyniła wielki gest. Premier Związku Australijskiego, laburzysta Kevin Rudd przeprosił Aborygenów, ofiary przymusowej asymilacji. Chodzi głównie o aborygeńskie, lub pochodzące ze związków z Aborygenami dzieci. Do lat 70-tych XX wieku były one siłą, zgodnie z obowiązującym w Australii prawem, zabierane pierwotnym mieszkańcom tego kontynentu i umieszczane w sierocińcach prowadzonych przez Kościoły, organizacje charytatywne lub w rodzinach zastępczych. Po raz pierwszy w historii Australii parlament głosem premiera rządu oficjalnie przeprosił Aborygenów za krzywdy im wyrządzone. Już w 1997 roku australijska Komisja Praw Człowieka i Równych Szans oświadczyła, że skutki polityki asymilacji były trudne zarówno dla dzieci jak i ich rodzin, oraz całej społeczności. W taki sposób powstało tzw. „skradzione pokolenie”. Z pewnością przeprosiny rządu i parlamentu Australii to krok w odpowiednim kierunku, pokazujący że Australijczycy chcą rozliczyć się z przeszłością, co może doprowadzić do pojednania narodowego. Jednocześnie Jenny Macklin, minister do spraw etnicznych, oświadczyła, iż przeprosiny nie oznaczają przypisania winy obecnemu pokoleniu Australijczyków. Obecnie rząd Australii nie przeznaczył pieniędzy na odszkodowania dla rdzennych mieszkańców kontynentu, w zamian zamierza włożyć te pieniądze w poprawę jakości życia Aborygenów. Po latach indoktrynacji wielu białych Australijczyków nadal zastanawia się czy przeprosiny były konieczne.
Zaciekawienie budzi pytanie czy rząd Australii w swoich przeprosinach poczuje się tak wspaniałomyślny jak rząd Stanów Zjednoczonych?, który co prawda także przeprosił jeden z ludów Oceanii (rdzennych Hawajczyków) za przymusową amerykanizację, ale na tym się skończyło. Tym czasem pierwotnych mieszkańców Hawajów, gdzie ziemia kosztuje kilka razy więcej niż w kontynentalnych stanach USA, nadal nie stać na własny dom w ojczyźnie przodków. Mimo przybierającej na sile walce Hawajczyków z narzuconym porządkiem, zarówno tam jak i w Australii daleko jeszcze do wyrównania poziomu życia rdzennych mieszkańców Australii i Oceanii ze standardem białej ludności napływowej.
Jednym z najbardziej widocznych problemów jest demokratyzacja życia w krajach Pacyfiku. Region ten dopiero niedawno rozpoczął samodzielne przemiany społeczne, co widać po lokalnych konfliktach, chociażby na Wyspach Salomona czy Fidżi, wielką też niewiadomą pozostaje sprawa Papui Nowej Gwinei oraz należącej do Indonezji Papui Zachodniej.
Rejon Australii i Oceanii ma także inne problemy natury egzystencjalnej. Najlepszym tego przykładem jest państwo o nazwie Tuvalu. To sprawa precedensowa w całym obecnie funkcjonującym prawie światowym. Okazuje się, iż na skutek globalnego ocieplenia to państwo może przestać istnieć całkowicie zalane przez Pacyfik. Powstaje wówczas pytanie jak może istnieć kraj bez ziemi na której istnieje? Sprawa znajduje się już w ONZ. Niestety jak do tej pory wszyscy wielcy tego świata nie mają pomysłu (a może chęci), jak tą sprawę potraktować? To nie jedyny kraj Oceanii, który zaczyna mieć takie problemy, następne w kolejności Kiribati również z wielkim zainteresowaniem przygląda się co stanie się ze sprawą wyspiarskiego Tuvalu.