Epoka / starożytność /
Artykuł
Świat starożytny i jego cuda
- 2010.05.02
- typ: artykuł
- Bartosz Szczepanek
Świat współczesny – nauka, filozofia, literatura, technika, czy myśl polityczna – obficie czerpie z dorobku starożytności. Do dziś zachwyca nas piękno antycznej kultury – bo to przecież starożytni stworzyli ideał piękna, kanon proporcji ciała ludzkiego, a z kolei rozmach z jakim tworzyli swe monumentalne budowle słusznie wprawia nas w zdumienie i nie ma chyba osoby, która patrząc na piramidy nie zadaje sobie pytania: jak oni to zrobili?
Herezje chrystologiczne w Kościele pierwszych wieków. Dlaczego musiały powstać?
- 2010.03.20
- typ: artykuł
- Katarzyna Jurzak
Wydaje się, że chrześcijaństwo pierwszych wieków rozwinęło się bardzo szybko i praktycznie wyparło pogaństwo, stając się dominującą religią w Cesarstwie Rzymskim. Nasze zainteresowanie ogranicza się najczęściej do ekspansji chrześcijaństwa oraz zaniku praktyk pogańskich, nie wybiegając wstecz do przyczyn tego zjawiska. Chociaż cesarz jako zwierzchnik oficjalnej religii nie miał dostatecznej wiedzy w sprawach dotyczących religii, długo jeszcze zabierał głos, który okazywał się decydujący. Powoli jednak musiał liczyć się z faktem, że chrześcijanie zaczynają rozgraniczać w sposób bezwzględny władzę świecką od duchownej, gdyż zwierzchność nad nimi – o czym byli głęboko przekonani - nadana była od Boga.
Wizerunek Hunów europejskich w historiografii późnoantycznej
- 2010.03.16
- typ: artykuł
- Paweł Kowalik
Powszechnie za początek Wielkiej Wędrówki Ludów, która niemalże całkowicie zmieniła etniczną mapę Europy uważa się rok 375 naszej ery. Przyczyną tego wielkiego ruchu różnych plemion było pojawienie się na europejskiej scenie dziejów Hunów, koczowniczego ludu, najpewniej z grupy mongolsko-tureckiej. Lud ten przybył do Europy prawdopodobnie aż znad granic chińskich, gdzie byli znani, jako Hiung-nu, Siung-nu, czy Hsiung-nu. Właśnie około 375r. mieli Hunowie przekroczyć Ural, a następnie Wołgę, tym samym wkraczając w obręb rzymskiego zasięgu.
Śmierć i obrządek pogrzebowy w starożytnej Grecji na podstawie "Illiady" Homera
- 2010.02.19
- typ: artykuł
- Artur Goszczyński
Śmierć jest jedną z rzeczy ostatecznych towarzyszącą od zarania dziejów wszystkim cywilizacjom, nieuniknioną dla każdej jednostki bez względu na jej status społeczny, majątek itp. Niewątpliwie śmierć jest ważną częścią życia człowieka, w zależności od wierzeń stanowi niezbędny element w przejściu do innego, pośmiertnego świata, bądź w jak przypadku reinkarnacji zakończenie jednego z ziemskich bytów. W ścisłym związku ze śmiercią pozostaje obrządek pogrzebowy, przybierający zazwyczaj oprawę charakterystyczną dla wierzeń danej grupy kulturowej. Nie inaczej było w starożytnej Grecji, gdzie do śmierci i towarzyszących jej okoliczności, przywiązywano dużą wagę.
Ammianus Marcellinus - żołnierz i historyk
- 2010.02.01
- typ: artykuł
- Adam Zechenter
Antiochia Syryjska, dawna stolica państwa Selukidów założona została około 300 roku przed Chr. W IV wieku po Chr. była miejscem barwnym, ciekawym i pełnym kontrastów. To trzecie pod względem wielkości – po Rzymie i Aleksandrii – miasto Imperium Rzymskiego, zamieszkiwali Grecy, Syryjczycy i Rzymianie, żydzi, chrześcijanie i poganie. Na wąskich uliczkach i placach targowych można było usłyszeć wszelkie języki wschodniego świata. Antiochia słynęła ze swojego bogactwa – luksus Antiocheński był wręcz przysłowiowy. W powszechnej opinii mieszkańcy tego kosmopolitycznego miasta uchodzili za ludzi cwanych, sprytnych i bezczelnych. Te ostatnią cechę zyskali między innymi za nieprzychylne przyjmowanie cesarzy.