Historia Swiata - inny portal historyczny!

Zagadnienie, którego dotyczy niniejsze opracowanie, a więc obraz kobiety w listach Piotra Abelarda, dotyczy dość szczególnej cechy średniowiecza. Jest to mianowicie kwestia maskulinizacji, tak szeroko rozpropagowanej we współczesnych studiach odnoszących się społeczeństwa tej epoki. Nie da się jednak zaprzeczyć ogromnej roli, jaką odgrywały kobiety w dziejach średniowiecza. Wszyscy mężczyźni mieli bowiem oczywiści matki, niektórzy także córki, o które się troszczyli; wielu miało również żony, które dzieliły z nimi ich trudy, a niejednokrotnie przejmowały wszystkie obowiązki mężów, w czasie ich nieobecności. Z uwagi na pewną jednostronność źródeł, badacze dziejów kobiet w średniowieczu napotykają liczne trudności.

Wydaje się, że chrześcijaństwo pierwszych wieków rozwinęło się bardzo szybko i praktycznie wyparło pogaństwo, stając się dominującą religią w Cesarstwie Rzymskim. Nasze zainteresowanie ogranicza się najczęściej do ekspansji chrześcijaństwa oraz zaniku praktyk pogańskich, nie wybiegając wstecz do przyczyn tego zjawiska. Chociaż cesarz jako zwierzchnik oficjalnej religii nie miał dostatecznej wiedzy w sprawach dotyczących religii, długo jeszcze zabierał głos, który okazywał się decydujący. Powoli jednak musiał liczyć się z faktem, że chrześcijanie zaczynają rozgraniczać w sposób bezwzględny władzę świecką od duchownej, gdyż zwierzchność nad nimi – o czym byli głęboko przekonani - nadana była od Boga.

Powszechnie za początek Wielkiej Wędrówki Ludów, która niemalże całkowicie zmieniła etniczną mapę Europy uważa się rok 375 naszej ery. Przyczyną tego wielkiego ruchu różnych plemion było pojawienie się na europejskiej scenie dziejów Hunów, koczowniczego ludu, najpewniej z grupy mongolsko-tureckiej. Lud ten przybył do Europy prawdopodobnie aż znad granic chińskich, gdzie byli znani, jako Hiung-nu, Siung-nu, czy Hsiung-nu. Właśnie około 375r. mieli Hunowie przekroczyć Ural, a następnie Wołgę, tym samym wkraczając w obręb rzymskiego zasięgu.

Rozwój konspiracyjnych oddziałów sanitarnych, współpracujących z organizacjami bojowymi i politycznymi rozpoczął się już we wrześniu 1939r. Początkowo działały one na zasadach przedwojennej Komendy Pogotowia Harcerek, lecz już wkrótce zostały przemianowane w Harcerstwo Sanitariatu Warszawy, założone przez druhnę Marię Kann, by potem w 1941r. Przekształcić się w Sanitariat Podziemnej Warszawy. Pod koniec tego roku w Komendzie Głównej ZWZ i Komendach Okręgu i Obwodów powołano referaty Wojskowej Służby Kobiet. Połączenie WSK i Sanitariatu Podziemnej Warszawy nastąpiło w 04.1942r. wraz z tworzeniem się Działu Służby Sanitarnej referatu WSK Okręgu Warszawa AK. Na jego czele stanęła referentka sanitarna Maria Kann, zastąpiona później przez Marię Jasiukowicz.