Historia Swiata - inny portal historyczny!

Najwcześniejsze świadectwa źródłowe dotyczące Wandalów odnajdujemy w Naturalis historia Pliniusza oraz u Tacyta w jego Germanii (ściślej w De origine et situ Germanorum). U obydwu przewija się nazwa plemienia Wandiliów, utożsamianego właśnie z Wandalami. Jednak w przekonaniu Pliniusza Wandiliowie stanowią jednostkę nadrzędną, są ludem, w skład którego wchodzą plemiona Burgundów, Warinów, Charinów oraz Gotów. Niczym nie możemy jednak udowodnić teorii o jakiejś ich szczególnej roli w mozaice plemion germańskich w I w. n.e. Bliższy naszemu pojęciu Wandalów jest młodszy od Pliniusza Tacyt, który ukazuje ich jako jedno z plemion, na równi z Marsami, Gabrywiami oraz Swebami. Dziwi też fakt, że następnie Wandalowie pojawili się w źródłach pisanych dopiero u greckiego historyka Diona Kasjusza na przełomie II i III w. Istnieją wszakże ważne przesłanki ku temu, by w antycznych dziełach Wandalów rozpoznawać jako Lugiów, bądź też ich odłam.

Poprzez oskarżenie o mord rytualny rozumie się posądzenie gminy żydowskiej ewentualnie kilku jej przedstawicieli czy też pojedynczego Żyda o zabójstwo chrześcijańskiego dziecka, rzadziej osoby dorosłej, w celu odtworzenia pasji Chrystusa bądź, co zarzucano częściej, uzyskania krwi do różnorodnych praktyk magicznych lub religijnych. Żydzi określali takowe oskarżenie mianem zaczerpniętym z hebrajskiego ?alila?, co oznacza oszczerstwo, fałszywe oskarżenie, z ang. blood libel – krwawe oszczerstwo. Nazwa ta wynikała z tego, iż większość oskarżeń i procesów o mordy rytualne była rezultatem antysemickiej postawy oskarżycieli a nie zaistniałych faktów.

11 XI 1918 roku Polska po 123 latach niewoli odzyskała niepodległość. Odrodzony kraj miał nieustabilizowaną sytuację geopolityczną. Istniała konieczność stworzenia centralnych władz i administracji, ustalenia granic, scalenia terytoriów trzech zaborów w jeden organizm państwowy i ustosunkowania się do dość licznych, bo stanowiących ponad 1/3 ogółu ludności, mniejszości narodowych. Jedną z grup narodowości niepolskich była mniejszość niemiecka. To właśnie kwestią ludności niemieckiej w II Rzeczpospolitej zajmę się w poniższych rozważaniach.

Pod koniec lat 20-tych i na początku 30-tych XX wieku świat ogarnął kryzys gospodarczy. W Niemczech doprowadził on do niezadowolenia społeczeństwa ze swojej życiowej sytuacji. Ułatwiło to przejęcie władzy Adolfowi Hitlerowi (1889-1945) 30 stycznia 1933. Jego partia NSDAP (Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników, Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei) wygrała wybory do Reichstagu w lipcu i listopadzie 1932 oraz w marcu 1933 roku. Fuhrer (,,wódz?, tytuł ten Hitler otrzymał w marcu 1935 roku) prowadził politykę ekspansywną. W marcu 1938 wojska niemieckie wkroczyły do Austrii, a rok później (15 marca 1939) zajęły Czechosłowację. Kolejnym celem Hitlera było podporządkowanie sobie Polski, od której zażądał, aby Wolne Miasto Gdańsk zostało przyłączone do III Rzeszy. Fuhrer wiedział jednak, że agresja na II RP może wywołać atak Francji i Wielkiej Brytanii na Niemcy, które nie były przygotowane do walki na dwóch frontach, dlatego zdecydował się na sojusz z ZSRR. 23 sierpnia 1939 w Moskwie doszło do podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow – porozumienia niemiecko-radzieckiego, które często określa się mianem IV rozbioru Polski.