Historia Swiata - inny portal historyczny!

?Groby są to miejsca pokładu ciał umarłych. Po świętości kościołów w przeszłych wiekach u dawnych narodów, nie było widoku bardziej wyciągającego uszanowania jak groby osób wielkich z swoich przymiotów albo dostojeństw?. Pogrzeb królewski, obok koronacji i przyjęcia hołdu lennego, był publicznym okazaniem sacrae maiestatis regiae. Związany był ze specyficznymi rytuałami, które składały się na ideowy socjodramat. Samo to pojęcie jest wyobrażeniem stosunkowo młodym, gdyż ujawniło się w historiografii w II połowie XX wieku. Rytuał pogrzebowy miał za zadanie przekazywać tradycje potrzebne do zachowania równowagi i porządku społecznego po śmierci władcy. Był pewnego rodzaju notyfikacją obejmującą zarówno język tekstu, jak również szereg gestów i symboli, które były komunikatywne i w pełni zrozumiałe dla uczestników tej podniosłej uroczystości. Ceremonia królewskiego pochówku była jednym z najbardziej rozbudowanych aktów, dokonujących się na dworze panującego. Wiązała się ona z takimi, często ważkimi zagadnieniami jak wybranie miejsca pochówku, jego lokalizacja, a nawet układ zwłok zmarłego oraz wyposażenie grobowca. Najstarsze informacje dotyczące obrzędu pogrzebowego królów polskich pochodzą z XIV wieku, a mianowicie z czasu po śmierci Kazimierza Wielkiego, któremu poświęcę więcej uwagi w dalszej części pracy. Na temat wcześniejszych pogrzebów źródła mówią niewiele i bardzo często ograniczają się do stwierdzenia, że pogrzeb był wspaniały. Polskie źródła wspominają jedynie o żalu społeczeństwa polskiego po śmierci Bolesława Chrobrego oraz Mieszka Bolesławowica, o kilkudniowych nabożeństwach po śmierci Władysława Hermana, a także o smutku rycerstwa, kleru i ludu po zgonie księcia wielkopolskiego Przemysława.